Hipokritong Banal

Ilang libo na naman ang magsisimba para,
humingi ng pera sa panginoon nila,
o humingi ng tawad at pagsalba,
ngunit gaano karami kaya sa kanila?
Ang nanununog ng pagkatao ng iba?

Marami na namang tao sa mga simbahan.
Mga taong humihingi ng tawad sa mga nagawang kasalanan
Sa nagdaang linggo at mga nakalipas na araw.
Para ulitin lamang at tumungo ulit para humingi ng tawad, paulit-ulit.

Isang linggong lumipas muli sa huling pagsimba.
Damit mo'y walang kupas mula ulo hanggang paa.
Dali daling tutungo sa bahay na banal
Upang makinig ng misa at magdasal

Ngingitian at magsasabi ng "Peace be with you"
Ang mga taong katabi at 'di kakilala
Ngunit ang mga kaaway mo ba at kinukutya,
tinigilan mo na ba at pinatawad ng salita?

Kung makapagdasal ka sa simbahan,
tila ang linis ng konsyensya mo.
Pagdating ng Lunes,
panlalait ang nilalabas ng iyong bungangang,
kasing baho ng mga salita mo ang binubulyaw.

Pumahid ka sa banal na rebulto
Upang makuha mo ang kabanalan nito.
Ang taas na ng lipad mo, pero wala ka pa sa langit.
Sana ay bumaba ka muna sa lupa, at magpakabait.

Bakit ka ba dumadayo sa bahay na banal?
Kung saan-saan ka napapadpad, sa kakadasal.
Takot ka lang ba pumunta sa impyerno,
kaya ka nagsisimba tuwing Linggo?



Isinulat nina Canonista at Razztanista 

816by

Salawahan ang katawan ko

Sa umaga nasa'king piling

Ngunit ninanakaw ng dapithapon

Sa paglubog ng araw ay ang paglisan ng kabutihan

Magnanakaw ang gabi 

Butil-butil ng pawis ang binubuwis

Sa magdamag, tulog ay malimit

Nanginginig sa lamig sa kuwartong mainit

Pagpalo ng araw sa akin ay siya muli

Ang kinagabihan; kathang isip

Ngunit ang puso may sinasambit

Ang dapithapon nanakawin siyang muli

Isang tulang contribusyon ng isang kaibigang nasa malalim na karamdaman ngayon. Magpagaling ka kaibigan.

Mga Lalake sa Buhay Ko (part II): Kiddielet

Wala akong maisip sabihin o maisulat

Mga mata  ay pula na at kita ang ugat

Kanina ko pa tinitingnan ang mga larawan,

nating dalawa galing sa baul ng nakaraan.

Naiinis ako, ang dami kong gustong sabihin,

sa’yo at sa buong mundong nakakabasa nito.

Pero halos wala akong maisulat, hay nako!

Inaantok na ako, at kahit lumang litrato,

‘di ako makapili o makapag-edit man lang.

‘la tuloy akong mairegalo o alay man lang.

Tatapusin ko na itong sinusulat kong ito.

Antok na antok na kasi ako, dudugtungan ko:

Para kang asukal

Sintamis mong magmahal

Para kang Pintura

Buhay ko ikaw ang nagpinta

Para kang unan

Pinapainit mo ang aking tiyan

Para kang kumot

Na yumayakap sa tuwing ako'y nalulungkot

Kaya't wag magtataka

Kung bakit ayaw kitang mawala

Kung hindi man tayo hanggang dulo

Wag mong kalimutan

nandito lang ako

laging umaalalay

hindi ako lalayo

Dahil ang taning panalangin ko ay ikaw

Hindi nga tayo naging tayo, ngunit ganun pa man

‘Di pa rin kita maiwan-iwan, siguro dahil…

Mahal kita.

Pagbubuka at pagbubukas

Hindi ako magpapa-pako sa tawag at pansin

Ng kung anu man ang tingin sa akin

Ng publikong punong puno ng pagtingin

Sa kung anu ang naayon sa atin.

Gaano man kahirap angkinin 

Ang dati kong pagtingin 

Sa sariling nilamon ng pangungutya

Mata ko'y ibubuka, at ibabalik ang tiwala…

Sa sarili ko, na ang tanging gusto,

ay ang makalaya ng husto.

Tatlong Kanta Para kay Dan

Kahapon, habang ako'y naglalakad pauwi

Upang pagod ko ay mapawi

Sinara ko ang aking mga mata

Sa gilid ng daan, na walang umaarangkada

Sinubukan kong alalahanin 

Ang iyong mukha, na puno ng damdamin

Dalawa sa aking mga nakita,

Ay pangungulila at pag-asa, sa iyong mga mata.

...pag-asang umaasa.

Sa damdaming nagpapakasasa,

at damdaming walang humpay,

na sumisigaw ng, paghihintay. 

Sana ay buksan mo ang iyong mga mata,

at makita ang kaligayahan mula sa iba. 

Sana ay makinig ka rin hindi lang sa sinasabi nila,

kung hindi pati sa tibok ng puso ng iba.

Sana isang araw ay tingnan mo aking mga mata,

at sabihin sa akin, kung anu ang iyong nakikita.

Heto ang tatlong kantang pinili ko para sa iyo. 

Tatlong kantang, sanay ay magustuhan mo.

Mga pagbabago

Sa palapit na umaga
Ako'y nagiisa, hubad sa tabi ng aking kama.
Iniisip ang kalagayan ko ngayon
Na kay layo ng kung sinu ako noon.

Minsan nung ako ay bata pa.
Walang makain at nagtitinda pa
Sa maalikabok na daan ng isang bayan
Para lang may laman ang aming tiyan.

Cebu, isang isla sa gitna ng Pilipinas
Ako ay nakaranas ng sariling pagpipintas
Sa kalagayan na tila walang pag-asa
Ako ay nangarap, na matigil ang pagkasasa...

Sa kahirapang hindi ko maintindihan
Sa kabataan na sa akin ay pinagkait
O aking Ina, na walang kasalanan
Kundi umibig at siyang iniwan...

Ang aking amang walang kamalay-malay
Sa kung sinu mang nagpabulag sa kanyang puso
Na kahit ang sarili niyang anak
Sa lupa'y inilagpak.

Sana dumating ang panahon
Na ako ay makakaahon
Sa galit at poot, na ilang taon nang kumikirot.
Sa wasak na puso kong, puno ng dahilang baluktot.

Sa palapit na umaga
Ako'y nagiisa, hubad sa tabi ng aking kama.
Nagiisip at nagagalit, sa aking nawalang kabataan.
Iniisip kung magiging tama ba ang lahat?

Ngayon na papalapit na ako.
Sa katapusan ko sa mundong ito.
Maitatama pa ba ang lahat?
May liwanang pa ba sa dilim ng nakalipas?

Kay layo ko na nga sa kung sinu ako noon,
Mabait sa akin ang panahon.
Ngunit ang puso'y ko ay sadyang yakap pa,
ang madilim na kahapon na siyang dagdag...

Sa sakit na akap ko ngayon.
Sa sakit ng kaloob-looban kong
durog, na pinatigbay...
ng mga panahong dumaan, nabuhay at nahimlay.



WALANG NAGBAGO by The Eraserheads