The Stranger's Hand

We touched hands as lovers do

Even for a brief moment,

I was very close to you.

No one can steal that event

They can only stare and look

Our fingers discreetly hooked,

and clinging to our pockets,

hoping, pretending, no one...

Notices, not a glimpse of the quick bond.

Even for a quick moment,

until this very moment.

I can still feel the roughness,

and the comforting clasp of,

your thin, brown, wide, and warm hand.

I quickly took a glimpse of,

the one weaving his fingers,

to my shaking little hand.

I saw the face of a boy.

Whtih a striking dirty face,

with pretty, big, sparkling eyes.

Train stopped and opened its doors.

Then you let go of my hand,

as gently when you held it.

And right there you walked away.

You did not say any word,

Not even another glance,

Not even a single clue.

Published with Blogger-droid v2.0.4

Hipokritong Banal

Ilang libo na naman ang magsisimba para,
humingi ng pera sa panginoon nila,
o humingi ng tawad at pagsalba,
ngunit gaano karami kaya sa kanila?
Ang nanununog ng pagkatao ng iba?

Marami na namang tao sa mga simbahan.
Mga taong humihingi ng tawad sa mga nagawang kasalanan
Sa nagdaang linggo at mga nakalipas na araw.
Para ulitin lamang at tumungo ulit para humingi ng tawad, paulit-ulit.

Isang linggong lumipas muli sa huling pagsimba.
Damit mo'y walang kupas mula ulo hanggang paa.
Dali daling tutungo sa bahay na banal
Upang makinig ng misa at magdasal

Ngingitian at magsasabi ng "Peace be with you"
Ang mga taong katabi at 'di kakilala
Ngunit ang mga kaaway mo ba at kinukutya,
tinigilan mo na ba at pinatawad ng salita?

Kung makapagdasal ka sa simbahan,
tila ang linis ng konsyensya mo.
Pagdating ng Lunes,
panlalait ang nilalabas ng iyong bungangang,
kasing baho ng mga salita mo ang binubulyaw.

Pumahid ka sa banal na rebulto
Upang makuha mo ang kabanalan nito.
Ang taas na ng lipad mo, pero wala ka pa sa langit.
Sana ay bumaba ka muna sa lupa, at magpakabait.

Bakit ka ba dumadayo sa bahay na banal?
Kung saan-saan ka napapadpad, sa kakadasal.
Takot ka lang ba pumunta sa impyerno,
kaya ka nagsisimba tuwing Linggo?



Isinulat nina Canonista at Razztanista 

An Arrow of Words

I

We

Must

Not Play

With words

Because we bare

ourselves to what can

create

destroy

a love,
belief,

a life...

of one...

Whose 

hopes,

dreams,

depends

upon our

uttered

words.

Promises,

broken or

delivered.

Longings,

expectations.

It can pierce

like an arrow in

the thinnest air, flying

unknowingly hurting, it can

bleed another soul and leave scars.

1262012

01262012

Don't get

too near 

The light

For it might consume all of you

You and your pure heart, to love

It may corrupt your being, too

Don't get

too near

The sun

It might

Burn the

innocence

out of you

New

Hugging my new pillows, for me to sleep drooling on

 Naked, I woke up to soft new sheets this afternoon

We dream on my bed, with smiles on our heads

As we tread each day, on and on, and on... 

Making new memories, with each...

and every pulsating heart beat.

In our heads, on my bed

We sleep, we play

We love

You &

I

3

I

Rush hour, traffic rush
I obliged on an impulse
Rush hour, time slows down

II

I met, we met. Us.
Dinner and gifts we gave to
Each other's eyes, look.

III

Time to cut the rope
That pulls us together, then.
Finality. Closed.

When the sun lights up the sky for a new morning.
It is the beginning of a new ending.

As I walk

Walking on my own 

Still a long way to the throne 

I thought I have grown 

X II: for Fred and to his grieving heart

You left me on the edge of a cold sandy beach
Icy waters greeting my feet
Like the endless tears of pain in hell
You left me on the edge of a cold sandy beach

I stand frozen
Looking at the distant memory of you
You kissed me goodbye
And hugged me 'till my tears dry

Waves are coming for me
Piercing wind, scratching my face
Yet I stand there frozen
Looking for you
Waves are coming for me,
yet I stand there frozen,
as tears drown my longing for you.

I walk towards the water
Freezing water, like your heart when you left me.
I walk farther from the shore
Like how I must walk away,
from the memory of you
I drown myself in the deep ocean blue

How I wish I can just drown myself
To feel nothing but the freezing cold
Until my body numbs
Until I can no longer feel...

As I let myself go in the waters that swallowed me
How I wish you could hear my plea
I let go of the future
...and the memories of us.
 Is that we will ever be.


Poem for Fred, as I try to feel his grief of his recent heartbreak.

Ang Lalake Sa Sakayan Sa Ilalim ng Buwan

Kanina lang ito. mga isang oras at kalahati pa lang ang nakakaraan, 4 AM na.

Nung ako ay pauwi na galing sa lakad namin ni J, ay sumakay ako ng bus pauwi galing Cubao. Bumaba ako ng Caltex (isang lugar sa Fairview) para magwithdraw dahil halos wala na akong pera. Ang daming mga taxi, pero nasaan ang mga drivers? Wala, naglaho! Ayun nga, bumaba ako ng bus, tumawid papunta sa Fairview Center Mall, at nagwithdraw. Tumawid ako ulit papunta sa sakayan. Gusto kong magtaxi kasi inaantok na ako, pero wala pa rin ang mga drivers, anu ba yan, bakit? Nasaan ang mga taxi drivers? So nagabang ako ng taxi, ilang jeep din papuntang Zabarte ang dumaan, pero hindi ako sumakay, ilang ordinaryong bus din ang dumaan at pati na rin mga aircon buses, pero hindi pa rin ako sumakay, kasi nga, gusto kong magtaxi. May dumaang bus, at may napansin akong lalakeng nakatingin sa akin, tumgin din ako at sinundan ko siya ng tingin, sumunod din siya ng tingin at nagkasalubong ang aming mga mata. Mga ilang metro pa lang ang layo ng bus mula sa kinatatayuan ko ay tumigil ito. May bumabang lalaking matangkad. Naka stripes, fit na slacks, backpack, medyo chubby, pero hindi naman malaki ang tiyan. Papalapit siya sa kinaroroonan ko. Hindi ko makita ang mukha kasi medyo madilim. Nung medyo malapit na siya, siya yung lalakeng nakatitigan ko sa bus! palapit siya ng palapit hanggang sa mga 3 metro na lang ang layo namin sa isa't isa. Tinitingnan ko siya, tumingin din siya. Lumapit ako sa kanya ng konti, lumapit din siya sa akin ng konti. naisip ko, magpapakilala ba ako?

Anu ba kaya ang pakay nitong lalakeng ito? Booking ba ito? So pinagana ko ang "I judge the person by his cover" technique ko. Maayos ang buhok, medyo may stubble na ang kanyang mukha, hmm... Sexy! Medyo matangos ang ilong, may pagka square ang jaw ni kuya, maganda ang hugis ng mukha. Maayos ang shirt, naka poloshirt siya, ang ganda ng pants, medyo na turn off lang ako sa shoes kasi baklang bakla. Pumunta ako sa likod niya, naka backpack, maganda ang bag, mukhang mamahalin. So okay si kuya, may magandang taste. May dumaang jeep papuntang Zabarte, at lahat ng mga taong nag-aabang ng sasakyan ay sumakay maliban sa aming dalawa. Pumunta siya sa bandang likod ko, tiningnan ko siya, tumingin din siya. Naisip ko, "Kuya, nakikita mo ba kung gaano ako kabilog? Nakikita mo ba na ang laki-laki ng tyan ko?" So nagslouch ako, para lumaki ang tyan ko, nagsmile si kuya, o mukhang natawa yata dahil sa hitsura ko.

May paparating na bus, sabi ko sa sarili ko "hay nako, baka malibog lang ito". Sumakay ako ng Jayross na bus, aircon, puno lahat halos ng upuan, at natanaw ko sa bandang likod na maraming bakante, dun ako dumerecho. Napansin ko na ang layo niya sa akin! Andun siya sa bandang gitna ng bus umupo! Pero ang tugtog... Mmm... Chorus ng Let The Love Begin! Senyales ba ito ng kung ano? Kinausap ko ang sarili ko at sinabi ko na "Anu ba ang gustong ipahiwatig ng universe sa akin? Ng mga planeta't bituin? Ng araw at ng buwan? Ay gabi pala, walang araw... Anu ba?!" Lumipat ako ng upuan, sa harap ng kinuupuan niya. So may reflection siya sa bandang kaliwa ko. Tiningnan ko siya, tumingin siya, nagsmile ako, deadma siya. Suplado! "Naku, malapit na ang SM Fairview! Bababa na ako, shet, hindi ko pa siya nakikilala, anu ba ito? Booking ba ito o wholesome na kung ano?". Lumipat ako ng upuan, dun sa kaliwang upuan, yung pang tatluhan. Tiningnan ko siya at ngumiti, medyo ngumiti naman yata siya. "Shet, SM Fairview na!". Tumayo ako at bumaba na, lumingon ako sa bus, hinahanap ko siya. "Ay, naka-baba na pala ang boylet!"... "Anu ba... Magpapakilala ba ako o ano? Obvious na eh!". Tumingin na naman siya, tumingin ako. Naglakad siya sa dereksiyon ko at ayun, lumakad ng malayoat tumigil na tila nagaabang ng kung ano. Nakatingin sa akin.

Habang ako ay nakatayo sa gilid ng Regalado Highway sa harap ng SM Fairivew, sa medyo may kadiliman na lugar. Tumingin ako sa buwan na may "halo" at pagkaliwanag at pagkalaki-laki... Nagtanung ako sa buwan... "Anu ba ito? Anu baaaaaah"? Naisip ko, kung magjujugjugan kami eh bago namin gawin yun eh syempre sasabihin kong may HIV ako; Boner Killer 'yun! Baka bigla pa niya akong takbuhan kapag nalaman niya. Isa pang sumagi sa isip ko, paano kung mukha lang siya nag nagoopisina pero sa totoo ay magnanakaw pala na nambibiktima ng mga baklang malilibog at mapagtiwala? Naalala ko tuloy ang sinabi sa akin ni Photographer (ni-date ko noon, hindi kami naging kami) noon na sobrang dali kong magtiwala, mag-ingat daw ako at baka ikapahamak ko 'yun, natatakot daw siya sa ugali kong iyon. Sa ayun nga...

Lumakad ako papalapit kay boylet, ngunit nilagpasan ko siya at tumigil at tumayo ako. Lumakad papalapit ang boylet, tiningnan ko sa mata, nilagpasan ko. Tumayo din siya na tila nagaabang ng sasakyan. Naglakad ako sa direksyon siya at nilagpasan ko din siya. Tumigil at nakatayo lang din ako, ilang metro ang layo mula sa kanya. Paulit ulit namin itong ginawa hanggang sa nakarating kami sa dulo ng Regalado. Sabi ko sa isip ko... "Anu ba kuya?! Pagod na ako ha? Inaantok na rin ako! Magpapakilala ka ba o hindi?".  Lumapit ako sa kanya, ang tangkad pala niya. Hanggang ilong lang niya ang mga mata ko.

Nagsalita na rin siya sa wakas, tanung niya sa akin "Zabarte ka ba?", sabi ko "oo, ikaw?", "Lagro". "May kasama ka ba sa inyo?" tanung niya sa akin, sabi ko (at nagsinungaling ako) "oo". Sabi niya "Ah ganun ba?". Niyaya ko siyang kumain sa Burger Machine, pero sabi niya busog pa raw siya. Sinabi ko sa kanya ang aking Name#1 (may tatlo akong totoong pangalan). Nagpakilala siya at nagtanung kung saan ako galing, sabi ko "galing ako ng Makati, opisina, ikaw?". Galing din daw siya ng opis. Kinuha niya number ko at binigay ko naman, at aba naka Blackberrry. Kinuha ni-type niya ang number ko sa telepono niya, pero hindi ko nakita kung ni-save ba niya o hindi. Nagpaalam na siya at sumakay ng jeep pauwi sa kanila at ako ay sumakay ng jeep pauwi sa tirahan ko.

Ugly

I miss you.

To stare at your eyes.

Those deep dark brown eyes, those hollow cheeks,

your protruding collarbones.

A sight of frailty, a sight of what you used to be. 

I miss looking at your nakedness.

As my fingers cross your ribs.

Along of what used to be fair skin,

that is now menaced with fragmented scars.

It has been a long time,

since I touched your cherry red lips.

Look at the mirror, what do you see?
Nothing,
but the unrecognizable,
us.

Walking on the streets,
nobody looks at us.
While staring at myself,
all I see is the nothingness of us.

Vanished almost without a trace,

just a mere someone, unnoticed someone.

Now standing alone.

Staring down at the ground,

now you know how it feels to be...

 Ugly.